Manieryzm

Manieryzm poprzez pojęcie to rozumie się styl, występujący w okresie od ok. 1520 do końca XVI wieku i charakteryzujący się dążeniem do doskonałości formalnej i technicznej dzieła, a także wysubtelnieniem, wyrafinowaniem, wykwintnością i swobodą form.

​ najpierw pojawił się we Włoszech (Rzym, potem Florencja, Padwa) i szybko rozpowszechnił się w Europie

Charakterystyczne cechy manieryzmu: 

• brak brutalności i napięcia w dziełach,

• obecność wysubtelnienia ,wyrafinowania,

• nienaturalne piękno,

• brak realistycznego naśladowania natury,

• stosowanie wydłużonych proporcji ludzkiego ciała,

• alegoryczną wymowę z nagromadzeniem skomplikowanej symboliki. 

   

Angolo Bronzino, Alegoria z Wenus i Kupidynem, 1540-1545

Giorgio Vasari, Perseusz i Andromeda, 1570

Giambologna, Herkules i Nessos, 1599

Perseusz z głową Meduzy (Benvenuto Cellini) 1557

"Saliera", złota solniczka 1540 a 1543 r.

Ostatnia Wieczerza ( Jacopa Tintoretta) 1592-1594

"Madonna z długą szyją" (1535 r.)

El Greco, Widok Toledo (1596-1600)

Michał Anioł, Sąd Ostateczny, fresk na ścianie ołtarzowej Kaplicy Sykstyńskiej (1534-1541)

Kaplica Sykstyńska – papieska kaplica w Pałacu Watykańskim.

Gianlorenzo Bernini, Dawid 1624-1632

Paulina Bołoz Wanesa Deluga                       

IC