teatr, w którym nośnikiem znaczeń i emocji jest nie słowo, jak w teatrze dramatycznym, lecz obraz; nazywany przez Z. Taranienkę teatrem narracji plastycznej. Wyrósł na marginesie Wielkiej Reformy Teatralnej w ramach przewartościowań sztuki teatru. Zakłada elitarność, przenosi istotę sztuki teatru na plastykę teatralną.