Rokoko

Architektura rokoka jest widoczna przede wszystkim we wnętrzach późnobarokowych pałaców i kościołów, których skala była na ogół o wiele mniejsza niż w poprzedniej epoce.

Kościół św. Anny w Krakowie

Kościół Sant'ivo della Sapienza w Rzymie

Kościół św. Franciszka Salezego w Krakowie

W sztuce rokoka chętnie sięgano po motywy mitologiczne, w szczególności przedstawiając bóstwa miłości (Afrodytę, Erosa) czy hulaszczego Dionizosa, Zeusa, Herę, Atenę. Obrazy ukazywały zabawy i spotkania towarzyskie. Zawierały one także delikatne podteksty erotyczne. Dużą popularnością cieszyły się zwłaszcza kobiece portrety. Posiadały one zazwyczaj niewielkie rozmiary. Często wykonywano je ulubioną techniką rokoka, czyli pastelami. W tym czasie malarstwo portretowe utraciło sztywność, jaką wyróżniał się barok, którą zastąpiono intymnymi wizerunkami utrzymanymi w delikatnym, jasnym kolorycie.

FRANCOIS BOUCHER, LEŻĄCA DZIEWCZYNA, 1752

Antoine Watteau, Odjazd na Cyterę (1717)

CANALETTO, ŁĄKI WILANOWSKIE, 1775

Rzeźba rokokowa to przede wszystkim małe formy – dzieła wykonane w kamieniu, drewnie i z porcelany. Służyły one głównie wystrojowi wnętrz i ogrodów.

Guillaume Coustou, Maria Leszczyńska jako Junona (1731)

Porcelanowa tancerka, 1755

Ignaz Günther, Anioł stróż, 

Przygotowali:

Damian Fil

Dawid Stępka